Περιεδρικό Συρίγγιο

Το συρίγγιο του πρωκτού αποτελεί την επικοινωνία μεταξύ του εσωτερικού του εντέρου με το εξωτερικό δέρμα. Όταν, δεν έχει πραγματοποιηθεί η κατάλληλη αντιμετώπιση του περιεδρικού αποστήματος τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος του συριγγίου.  Πιο συγκεκριμένα, το περιεδρικό συρίγγιο εμφανίζεται στην περιοχή του πρωκτού και προκύπτει από την ανώμαλη επικοινωνία μεταξύ του αυλού και του δέρματος του πρωκτού.

Τα περιεδρικά συρίγγια ανάλογα με τη θέση τους, χωρίζονται σε:

  • Υποδόρια, που το εσωτερικό κι εξωτερικό στόμιο τους βρίσκεται στο δέρμα της περιπρωκτικής περιοχής
  • Υποβλεννογόνια, που το εξωτερικό στόμιο βρίσκεται στο δέρμα της περιπρωκτικής περιοχής και το εσωτερικό βρίσκεται σε διαφορετικό ύψος στο βλεννογόνο του πρωκτού
  • Μεσοσφιγκτηριακά, που αποτελεί τη συχνότερη μορφή συρριγίων. Εμφανίζονται όταν ο συριγγώδης πόρος βρίσκεται μεταξύ του εσωτερικού κι εξωτερικού σφιγκτήρα
  • Διασφιγκτηριακά, που εμφανίζονται όταν ο συριγγώδης πόρος διαπερνά και τον εσωτερικό και τον εξωτερικό σφιγκτήρα
  • Εξωσφιγκτηριακά, που εμφανίζονται κυρίως σε ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο του Crohn
  • Πεταλοειδή, που αποτελεί μία εκτεταμένη φλεγμονή κυκλικά από το ορθό

Ποια είναι τα συμπτώματα του περιεδρικού συριγγίου;

Τα κυριότερα συμπτώματα που παρουσιάζει η πάθηση είναι:

  • Οι πυώδεις εκκρίσεις
  • Ο έντονος κνησμός
  • Ο έντονος ερεθισμός του περιπρωκτικού δέρματος
  • Το άλγος
  • Ο πυρετός

Ποιες είναι οι αιτίες που οδηγούν στην εμφάνιση της πάθησης;

Όπως αναφέρθηκε, τα περισσότερα περιεδρικά συρίγγια εμφανίζονται λόγω της μη κατάλληλης αντιμετώπισης των περιεδρικών αποστημάτων. Δημιουργούνται, δηλαδή, από την απόφραξη των που έχει πραγματοποιηθεί, οδηγώντας σε λοίμωξη.

Πώς γίνεται η διάγνωση της πάθησης;

Για να πραγματοποιηθεί κατάλληλη και σωστή διάγνωση απαιτείται η κλινική εξέταση του ασθενούς και το ιατρικό του ιστορικό, που μπορεί να βοηθήσει τον ιατρό να διαπιστώσει αν υπήρξε στο παρελθόν περιεδρικό απόστημα.

Ο ιατρός στη κλινική εξέταση θα πραγματοποιήσει επισκόπηση του περινέου, έτσι ώστε να εντοπίσει που βρίσκεται το εξωτερικό στόμιο του συριγγίου ή την ύπαρξη ουλών από προηγούμενες διανοίξεις αποστήματος. Ο ιατρός, μέσω της ψηλάφησης θα καταφέρει να εντοπίσει την ύπαρξη κάποιας ενεργής φλεγμονής.

Πώς αντιμετωπίζεται το περιεδρικό συρίγγιο;

Η κατάλληλη αντιμετώπιση των περιεδρικών συριγγίων είναι η χειρουργική επέμβαση. Αποτελεί μία διαδικασία που χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, καθώς για να αντιμετωπίσει ο ιατρός το συρίγγιο θα πρέπει να αφαιρέσει τη ρίζα του συριγγώδους πόρου χωρίς την ύπαρξη επιπλοκών ή τον κίνδυνο εμφάνισης μελλοντικού περιεδρικού συρριγίου.

Η πιο συχνή χειρουργική επέμβαση του περιεδρικού συριγγίου είναι η συριγγοτομή, που πραγματοποιείται διάνοιξη του συριγγώδους πόρου και απόξεση του πυθμένα του.

Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση που ακολουθείται για την πλήρη κι οριστική θεραπεία των περιεδρικών συριγγίων είναι η συριγγεκτομή. Η επέμβαση αυτή, όμως, έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη μεγάλου χειρουργικού τραύματος σε μία πολύ ευαίσθητη περιοχή, το μεγάλο χρονικό διάστημα επούλωσης του χειρουργικού τραύματος και τον έντονο πόνο. Συνεπώς, γίνεται αντιληπτό ότι η επέμβαση αυτή είναι αρκετά επίπονη και ψυχοφθόρα για τον ασθενή.

Πρωτοποριακές μέθοδοι θεραπείας

Σήμερα, υπάρχουν αρκετές θεραπείες που είναι ελάχιστα επεμβατικές, χωρίς την ύπαρξη χειρουργικών τραυμάτων, χωρίς τομές κι εντελώς ανώδυνα.

Η νέα μέθοδος με τη χρήση laser, πρόκειται για μία ενδοσκοπική χειρουργική, που χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση χειρουργικών τομών. Η μέθοδος αυτή συγκριτικά με τις υπόλοιπες χρησιμοποιείται μόνο για τη διατομή των ιστών και την αιμόσταση.  Αποτελεί μία μη επεμβατική μέθοδο, που είναι ανώδυνη και προκαλεί ταχύτατη επούλωση των περιεδρικών συριγγωδών πόρων.

Ωστόσο, απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή της συγκεκριμένης μεθόδου είναι η κατάλληλη και συνεχιζόμενη επιστημονική κατάρτιση του χειρουργού που την πραγματοποιεί.

Μέθοδος FiLaC για την αντιμετώπιση της πάθησης

Η νέα εξελιγμένη μέθοδος για να αντιμετωπιστεί το περιεδρικό συρίγγιο έχει αλλάξει τη φιλοσοφία των χειρουργικών επεμβάσεων. Το γεγονός αυτό επαφίεται στα πληθώρα πλεονεκτήματα που διαθέτει η μέθοδος συγκριτικά με παλιότερες τεχνικές. Τα πλεονεκτήματα αυτά είναι:

  • Ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες εμφάνισης επιπλοκών
  • Είναι αναίμακτη κι ανώδυνη
  • Δεν προκαλεί κανένα χειρουργικό τραύμα στον ασθενή
  • Δεν έχει ράμματα
  • Ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει άμεσα στις καθημερινές του δραστηριότητες
  • Δεν απαιτείται γενική αναισθησία
  • Προσφέρει άριστο αισθητικό αποτέλεσμα, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν δύσμορφες ουλές