Ασβεστοποιός τενοντίτιδα

Η ασβεστοποιός τενοντίτιδα αποτελεί μία πάθηση του ώμου που χαρακτηρίζεται από την εναπόθεση αλάτων ασβεστίου στους τένοντες του στροφικού πετάλου του ώμου. Ωστόσο, παρόμοιες αλλοιώσεις είναι πιθανό να εμφανιστούν σε τένοντες και συνδέσμους σε άλλα μέρη του σώματος όπως το γόνατο, το ισχίο, η ποδοκνημική και ο αγκώνας. Η ύπαρξη του ασβεστώματος από μόνη της δεν συνεπάγεται και συμπτώματα. Η αποδόμηση των ιστών γίνεται σταδιακά, είναι αρκετά χρονοβόρα (μπορεί να διαρκέσει από μήνες μέχρι χρόνια) και διαφέρει από ασθενή σε ασθενή. Παρ’ όλα αυτά, όταν παρουσιάζεται κρίση ασβεστοποιού τενοντίτιδας, η κατάσταση παρουσιάζει έντονη δυσφορία και συχνά αναφέρεται ως ένας από τους χειρότερους πόνους που μπορεί κάποιος να αισθανθεί.

Ποια είναι τα συμπτώματα που εμφανίζει η πάθηση;

Τα συμπτώματα που εμφανίζει, συνήθως, είναι:

  • Ήπιες έως έντονες ενοχλήσεις στον ώμο
  • Ακαμψία του ώμου
  • Πόνο κατά τη διάρκεια του ύπνου

Ποια είναι τα αίτια της τενοντίτιδας;

Δεν υπάρχουν ακριβή αίτια για την εμφάνιση της πάθησης. Συχνά, όμως, αποτελεί αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων μικροτραυματισμών στον ώμο και στους τένοντες του στροφικού πετάλου του ώμου και του υπερακανθίου. Η εμφάνιση της, εντοπίζεται συνήθως μετά την ηλικία των 40 ετών, με το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών να είναι γυναίκες, ενώ το 2-3 % όλων των ανθρώπων έχει εναποθέσεις ασβεστίου στους τένοντες του στροφικού πετάλου, οι οποίες όμως δεν προκαλούν ενοχλήσεις ή δυσφορία. Επίσης, αρκετά συχνή είναι η εμφάνιση της ασβεστοποιού τενοντίτιδας σε ανθρώπους με ιστορικό ενδοκρινολογικών θεμάτων όπως ο σακχαρώδης διαβήτης ή ο θυροειδής (υπό και υπερθυροειδισμός).

Η σύσταση του ασβεστώματος αλλάζει με την πάροδο του χρόνου, από σκληρή γίνεται κοκκώδης και στη συνέχεια ρευστή. Αυτό, προκαλεί στον ασθενή συχνές κρίσεις οι οποίες είναι πολύ έντονες, επώδυνες και ταυτόχρονα μειώνουν την ποιότητα ζωής του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, την απομάκρυνση του από κάθε είδους δραστηριότητας και μορφή άθλησης. Αυτό συμβαίνει γιατί ο πόνος και η προσπάθεια μείωσης ή αποφυγής του προκαλεί δυσκαμψία και μείωση εύρους της κίνησης του ώμου. Ο πόνος εκδηλώνεται ακόμα εντονότερα κατά τη διάρκεια της νύχτας ή κατά τη διάρκεια ανάπαυσης του ασθενούς αλλά και κατά τη διάρκεια απότομων κινήσεων σε όλο το εύρος της ωμικής ζώνης και του βραχίονα.

Πώς πραγματοποιείται η διάγνωση της πάθησης;

Για τη διάγνωση είναι απαραίτητος ο ακτινολογικός έλεγχος. Μία προσθοπίσθια λήψη είναι αρκετή για να απεικονιστεί η εναπόθεση των αλάτων του ασβεστίου αλλά συχνά χρησιμοποιούνται και άλλες μορφές απεικονιστικών εξετάσεων όπως η αξονική ή η μαγνητική τομογραφία για μεγαλύτερη ακρίβεια.

Πώς αντιμετωπίζεται η πάθηση;

Η αντιμετώπιση της πάθησης συχνά εξαρτάται από το στάδιο στο οποίο βρίσκεται ο ασθενής. Στο μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων, η κρίση υποχωρεί με συντηρητική αγωγή και δεν κρίνεται απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση. Αυτό συμβαίνει, λόγω της φύσης των ασβεστώσεων του τένοντα, οι οποίες απορροφούνται από μόνες τους με την πάροδο του χρόνου και με την βοήθεια αγωγής με αντιφλεγμονώδη φάρμακα, τοπικές εγχύσεις κορτιζόνης και φυσιοθεραπεία. Η φαρμακευτική αγωγή ενώ ανακουφίζει τον ασθενή, δεν επηρεάζει την φυσική εξέλιξη της πάθησης. Συνήθως, σε χρονικό διάστημα 2-3 εβδομάδων οι ασθενείς ανακτούν σταδιακά την λειτουργικότητα της άρθρωσης τους και έρευνες δείχνουν πως γίνεται πλήρης απορρόφηση των αλάτων του ασβεστίου σε περίπου το 35 % των ασθενών σε διάστημα 3-10 χρόνων.

Υπάρχουν περιπτώσεις (περίπου το 15 % των ασθενών) στις οποίες η συντηρητική αγωγή δεν είναι αρκετή και ο ασθενής υποτροπιάζει, με αποτέλεσμα να στερείται δραστηριότητες που αγαπά και μεγάλα μέρη της καθημερινότητας του. Σε αυτές τις περιπτώσεις προτείνεται η αρθροσκοπική επέμβαση του ώμου για την αφαίρεση των εναποθέσεων του ασβεστίου. Ο χειρούργος ιατρός χρειάζεται να κάνει 2-3 πολύ μικρές τομές μέσω των οποίων, με την βοήθεια κάμερας, εντοπίζει και αφαιρεί τις επασβεστώσεις με τα κατάλληλα χειρουργικά εργαλεία, ακολουθεί έκπλυση του χειρουργημένου σημείου και τέλος συρραφή του. Ο ασθενής είναι σε θέση να επιστρέψει άμεσα στο σπίτι και στην καθημερινότητα του, και με την κατάλληλη φυσιοθεραπεία και στις τυχόν αθλητικές του δραστηριότητες.

Παρόλο του διαφορετικού τρόπου και χρόνου αντιμετώπισης από ασθενή σε ασθενή, η ασβεστοποιός τενοντίτιδα είναι από τις παθήσεις που θεραπεύεται πλήρως στο 100%.